TwitterFacebook

“Δεν ζητάω συγγνώμη από 15χρονα(…)δεν ήταν ένας συνηθισμένος 15χρονος, ήταν ένας αντιεξουσιαστής.

Δελτίο τύπου με αφορμή τη δήλωση Κορκονέα

“Δεν ζητάω συγγνώμη από δεκαπεντάχρονα […] δεν ήταν ένας συνηθισμένος δεκαπεντάχρονος, ήταν ένας αντιεξουσιαστής.

Αυτά ήταν τα λόγια του μπάτσου Κορκονέα, οκτώ χρόνια  μετά τη δολοφονία του Αλ. Γρηγορόπουλου που σηματοδότησε την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008.
Η προφανής ωμότητα της δήλωσης είναι πρόκληση για κάθε νέο και νέα που κατέβηκε στο δρόμο τις μέρες του Δεκέμβρη.  Ο  Κορκονέας αρνούμενος να ζητήσει συγγνώμη για την πράξη του ομολογεί ενοχή και μαζί καταδεικνύει την ενοχή του αστικού κράτους και της κυβέρνησης Καραμανλή για μια πολιτική δολοφονία, τη δολοφονία του Αλ. Γρηγορόπουλου, όπως σωστά δηλώνει και στο κείμενο του ο φίλος του Αλέξανδρου, Νίκος Ρωμανός.

Είναι φανερό ότι δε μιλάμε για τον Κορκονέα σαν ένα παραστρατήσαντα αστυνομικό και από την δήλωση παραίτησης του Κούγια, το συνήγορο υπεράσπισης του Κορκονέα. Μεταξύ άλλων ο Κούγιας δηλώνει ότι “Τον κατηγορούμενο μού ανέθεσε να υπερασπιστώ η Ομοσπονδία Ειδικών Φρουρών δια του Προέδρου της αστυνομικού, κ. Ντούμα.”! Όπως δηλώνει ο συνήγορος του Κορκονέα σύσσωμος ο μηχανισμός της αστυνομίας υπερασπίστηκε την δολοφονία.

Η παραίτηση του Κούγια από συνήγορος υπεράσπισης του Κορκονέα είναι γελοία, οκτώ χρόνια μετά ο Κούγιας περίμενε να μάθει τη στάση του Κορκονέα. Πέραν του δικονομικού αδιεξόδου η στάση του Κούγια δηλώνει και μια άλλη πτυχή στο όλο ζήτημα. Η παραίτηση του Κούγια σαν προσπάθεια αποστασιοποίησης από την ακραία δήλωση του Κορκονέα δηλώνει πιθανώς και διαφοροποίηση σε κύκλους της άρχουσας τάξης για την ίδια την τακτική τους στο σήμερα.

Η στιγμή της δήλωσης δεν είναι τυχαία, τα λόγια του Κορκονέα δεν είναι μονάχα αποτέλεσμα θυμού για το παρελθόν, τα λόγια του έχουν να κάνουν με το μέλλον. Η δήλωση του εκφράζει τις διαθέσεις και την προετοιμασία όλων των δεξιών κρατικών και παρακρατικών κύκλων, των σωμάτων ασφαλείας και του στρατού. Το μήνυμα είναι καθαρό και δηλώνεται απροκάλυπτα, μπροστά στον ορίζοντα μιας νέας ταξικής αναμέτρησης: όποιος είναι ενάντια στην κρατική αστική εξουσία δεν αξίζει να ζει.

Αυτό το μήνυμα δείχνει τις διαθέσεις των πιο αντιδραστικών κύκλων του κράτους και πρέπει να φτάσει στο αυτί κάθε νέου, εργάτη, ανέργου, μετανάστη. Χρειάζεται από μέρους μας άλλου τύπου πολιτική προετοιμασία και επαγρύπνηση για να κατακτήσουμε ακόμα και τα βασικά, διότι όπως φαίνεται δε θα μας δωθεί τίποτα αναίμακτα. Η ανατροπή της σημερινής κυβέρνησης, το τσάκισμα του αστικού κράτους μαζί και της αστυνομίας και του στρατού είναι πρώτα από όλα ανάγκη για να ζήσουμε. Αν δεν θάψουμε εμείς το σύστημα τους, θα μας θάψουν αυτοί, όπως πλέον δηλώνουν απροκάλυπτα.