TwitterFacebook

Editorial Κονσερβοκουτιού Ιουνίου 2018

Το τεύχος 66 του περιοδικού Κονσερβοκούτι μόλις κυκλοφόρησε. Φιλοξενούμε το editorial του τεύχους στο site της ΟΕΝ!

Ο ΔΙΚΟΣ ΤΟΥΣ ΠΌΛΕΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

 «Ο πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα»

Η ίδια η εποχή μας επέβαλλε  την ανάγκη ώστε το περιοδικό μας, το  «Κονσερβοκούτι»,  να γίνει «όπλο» ενάντια στους πολέμους που ξεσπάνε. Κάποιοι από εμάς, βγάλαμε παρατσούκλι στο τεύχος αυτό του περιοδικού μας που είναι αφιερωμένο στον πόλεμο ή μάλλον στην εναντίωση σ’ αυτόν. Το είπαμε «αντι-πολεμοκούτι» . Δηλαδή ένα «Κονσερβοκούτι» αιχμηρό που θα πάει κόντρα στον πολεμικό αέρα των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών και των εθνικών φορέων τους, που μας θέλουν κρέας για τα κανόνια τους.

Ένα τεύχος που θέλει να αποτυπώσει τα πολεμικά μέτωπα που έχουν ξεσπάσει ανά τον κόσμο, όπως στη Συρία, την Ουκρανία, τη διαρκώς ματωμένη Παλαιστίνη.  Άλλα όχι μόνο αυτό. Θέλει να καταδείξει εκείνα τα μέτωπα που ενδέχεται να ξεσπάσουν και απειλούν το λαό της «δική μας» χώρας όπως πχ με την  Τουρκία. Θέλουμε να δείξουμε τους πραγματικούς εχθρούς της νεολαίας και της εργατικής τάξης σε κάθε χώρα  που δεν είναι άλλοι από την αστική τάξη που μας ζητά να υπερασπιστούμε τα συμφέροντα της με το αίμα μας.

Μέσα από τις 16 αυτές σελίδες θέλουμε να φωνάξουμε ότι : Δεν πολεμάμε για τα συμφέροντα των καπιταλιστών και του κράτους τους. Δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε με τους γειτονικούς λαούς. Μας ενώνουν τα πάντα..  Μας ενώνει η ίδια η ταξική σκλαβιά, η ίδια ανέχεια, η μιζέρια, η καταπίεση… Παλεύουμε για να αποτρέψουμε κάθε πόλεμο με διεθνιστική ενότητα και δράση. Εξοπλιζόμαστε με την ιστορία και την εμπειρία της εργατικής τάξης διεθνώς αλλά και στη χώρα μας, από τους δύο παγκοσμίους πολέμους που έχει ζήσει η ανθρωπότητα, την πάλη ενάντια στο φασισμό, τα αντιπολεμικά κινήματα που δημιουργήθηκαν.

Εμπνεόμαστε από την πάλη του Λίμπκνεχτ, του Λένιν, του Τρότσκι ενάντια στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι οποίοι έγραφαν και πάλευαν το σύνθημα «ο εχθρός είναι στην ίδια μας τη χώρα», στρέφοντας τα όπλα προς τα μέσα, προς την αστική τάξη της «δικής τους χώρας».

Να παλέψουμε για  ένα αντιπολεμικό κίνημα εδώ και τώρα, που θα αποτρέψει έναν ενδεχόμενο πόλεμο στην περιοχή των Βαλκανίων.

Γιατί αυτό είναι αναγκαίο; Από τις αρχές του χρόνου το ενδεχόμενο πολέμου χτυπάει την πόρτα και της Ελλάδας.

Πάνω από τα κεφάλια μας επικρέμεται  η απειλή του κυρίως με την Τουρκία. Με την Μακεδονία, η ένταση  ξεκίνησε με αφορμή την ονοματοδοσία της, καθώς η συμφωνία με την Ελλάδα για το θέμα αυτό αποτελεί προϋπόθεση προκειμένου να εισέλθει η Μακεδονία στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Με την Τουρκία η ένταση αναζωπυρώθηκε λόγω του ότι η καπιταλιστική κρίση, διεθνώς αλλά και στις δύο αυτές οικονομίες, κάνει πιο επιτακτικό τον  έλεγχο των ΑΟΖ (Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών) δηλαδή των ενεργειακών πηγών στο Αιγαίο και τη Νότιο-Ανατολική Μεσόγειο.

Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ προχωράει σε συμφωνίες με Ισραήλ-Αίγυπτο-Κύπρο για τις ΑΟΖ. Αυξάνει τις παραγγελίες για πολεμικούς εξοπλισμούς ανανεώνοντας τη συμφωνία με το Ισραήλ, αγοράζοντας φρεγάτες από τη Γαλλία. Ισχυροποιεί τις Νατοϊκές βάσεις στη χώρα και παίρνει μέρος στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, μετατρέποντας την Ελλάδα σε εμπροσθοφυλακή για την εφαρμογή τους.

Γεννιέται λοιπόν το ερώτημα, σε ποια κανονικότητα και σταθερότητα οδεύουμε τον προσεχή Αύγουστο μετά την έξοδο από τα μνημόνια, όπως μας λένε οι από πάνω;  Η απειλή του πολέμου ξεκινάει από την επιθετικότητα της Τουρκίας και η ελληνική κυβέρνηση παίρνει θέση άμυνας; Εμείς λέμε όχι. Τι καλείται –από την αστική τάξη -να υπερασπιστεί η νέα γενιά;

Τα οχτώ μνημονιακά χρόνια δεν κατάφεραν να βγάλουν τη χώρα από τη χρεοκοπία. Οχτώ χρόνια μετά, δημόσιο και ιδιωτικό χρέος συνεχίζουν να βρίσκονται στα ύψη και καμία «επανεκκίνηση της οικονομίας»  δεν έγινε ούτε φαίνεται στον ορίζοντα. Τα μέτρα λιτότητας όχι μόνο συνεχίζουν να εφαρμόζονται, αλλά μετά τον Αύγουστο θα εφαρμοσθούν και άλλα. Οι κλαδικές συλλογικές συμβάσεις θα αποδυναμωθούν ακόμα περισσότερο. Οι συντάξεις θα κοπούν ξανά. Το ίδιο και το αφορολόγητο όριο. Μ’ άλλα λόγια μας περιμένουν περισσότεροι φόροι και χαμηλότεροι μισθοί και συντάξεις. Προφανώς αυτή είναι η  «κανονικότητα» που μας τάζουν οι κυρίαρχοι και σε αυτή καλούμαστε να… συνηθίσουμε.

Η απειλή, λοιπόν, του πολέμου δείχνει αυτή την αδυναμία, το παρατεταμένο αδιέξοδο του καπιταλισμού. Αν, «ο πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα», όπως έλεγε ο Κλαούζεβιτς, τότε και εμείς θα συνεχίσουμε την πολιτική μας με «πολεμικά» μέσα, πάντα ενάντια στο κεφάλαιο.   Επιχειρούν, λοιπόν, να ξεπεράσουν την χρεοκοπία τους οι καπιταλιστές, αλλά και την αδυναμία τους να ελέγξουν και πάλι την περιοχή όπου έχασαν τον έλεγχο μετά το 1917 και μετά το 1945 : Τη Ρωσία, την Κίνα.  Παράλληλα, αποτελεί όχημα για την αντιμετώπιση του στις πλάτες και πάλι των εργατών. Η αντιπαράθεση μεταξύ της αστικής και της εργατικής τάξης στο εσωτερικό της χώρας έχει φτάσει σε ένα όριο για αυτό η ελληνική αστική τάξη στρέφεται προς τα έξω. Με λίγα λόγια, ο έλεγχος των ΑΟΖ στο Αιγαίο αποτελεί ζωτικό ζήτημα για την ελληνική αστική τάξη. Η ελληνική αστική τάξη έχει ρόλο επιτιθέμενου στο Αιγαίο, προσπαθώντας να βγει η νικήτρια στον ανταγωνισμό με την Τούρκικη αστική τάξη.

Η αστική τάξη καλεί τη νέα γενιά να θυσιασθεί για την «πατρίδα». Καλείται είτε να εξαφανιστεί στα πεδία των μαχών, είτε – αν επιστρέψει από αυτά- να πληρώσει τα σπασμένα του πολέμου.

Της ζητάνε να σώσει μια πατρίδα που ανήκει στις τράπεζες που αύριο θα της πάρει το σπίτι. Ανήκει στους καπιταλιστές που την ξεζουμίζουν και της πετάνε μισθούς 300€. Ανήκει στο αστικό κράτος που στο όνομα του «δημοσίου» χρέους, μειώνει τις δαπάνες για την παιδεία και στοιβάζει φοιτητές σε κατάμεστα αμφιθέατρα, συγχωνεύει πανεπιστημιακά ιδρύματα, συζητά να βάλει δίδακτρα σε προπτυχιακά τμήματα, κλείνει τις φοιτητικές εστίες. Ανήκει σε αυτούς που έχουν καταδικάσει τη νέα γενιά στην ανεργία του 40%.

Ανήκει στην Αστυνομία, τους Δικαστές που καταπιέζουν τη νεολαία, τη χτυπούν, την καταδικάζουν. Όπως στην περίπτωση του Β. Δημάκη που παραλίγο να τον δολοφονήσουν μέχρι να του επιτρέψουν την εκπαιδευτική άδεια. Όπως με την Ηριάννα και τον Περικλή που τους καταδικάζουν με ανύπαρκτα στοιχεία και τους δικάζουν για τις κοινωνικές τους σχέσεις. Όπως με τον Τ. Θεοφίλου που δεν τους φτάνει η αθωωτική απόφαση και τον ξανασέρνουν στα δικαστήρια γιατί είναι αναρχικός.

Δεν υπάρχει τίποτα να υπερασπιστούμε! Δεν πολεμάμε για αυτούς που μας έχουν καταδικάσει σε μια γενιά δίχως μέλλον. Πρέπει να πολεμήσουμε για την αποτροπή του πολέμου παλεύοντας ταυτόχρονα τον εσωτερικό πόλεμο που ζούμε ήδη. Ο εχθρός βρίσκεται στη ίδια μας τη χώρα. Ας τον ανατρέψουμε, ας πάρουμε εμείς οι εργάτες και οι νέοι την εξουσία και μαζί με τους ταξικούς αδελφούς μας στη Μακεδονία, την Τουρκία και όπου αλλού, ας παλέψουμε για τον παγκόσμιο σοσιαλισμό

Γ.Γ.